De Eenzame Sokkenblues

Ken je dat? De stapel sokken die geen vriendje meer heeft, de stapel sokken die waarschijnlijk voor altijd eenzaam en alleen door het leven moet gaan, verzameld in een inmiddels veel te klein mandje omdat je de hoop nog altijd niet hebt opgegeven op het terugvinden van de wederhelft. Niet na een jaar, niet na 2 jaar, nee zelfs na 5 jaar heb je er nog alle vertrouwen in dat er ooit een dag komt dat dat mandje leegraakt en dat alle sokken verenigd worden met de andere helft. En de stapel wordt groter en groter en groter...

Ik sprak onlangs iemand die vertelde dat ze alleen maar dezelfde sokken in huis haalt, zodat als er eentje zoekraakt, het ook niet zo opvalt. Slim. Maar onhandig in een huishouden met 4 verschillende schoenmaten. Want dat gaat natuurlijk allemaal door elkaar en dan weet je niet meer welke sok bij wie hoort en loop je met sokken die ofwel veel te klein zijn, of lubberen om je voet omdat je je blijkbaar toch in de maat had vergist. Maar misschien is het een idee om dan 4 verschillende kleuren aan te schaffen, voor ieder een kleur. En ik heb hier even over nagedacht, maar ik hou ook wel heel erg van sokken. Je kunt van je voeten die vrolijke dingen maken met een sok. En sokken moeten bij je kleding matchen. Dat is een feit. Dus ik heb de tip weer terzijde gelegd en blijf vol vertrouwen dat ik ooit de 2e sok weer terugvindt...

Uilenkussen

Oehoe!

Bericht vanaf zolder, waar ik me nu weer eens geïnstalleerd heb omdat daar mijn naaimasjien staat. Ik durf het bijna niet te zeggen...maar er was weer een nieuw idee! Het is idee is zelfs een beetje gepikt van iemand die dit ook zelf maakt, maar ik vond het een beetje duur en had bedacht dat ik het ook zelf kon. Met al die lapjes die in mijn huis liggen. En het is weinig werk (zo. ik heb het weer goedgepraat). Mijn zoon heeft een zwak voor uilen en dat is leuk, want uilen zijn leuke dieren. En je blijkt er dus ook nog heel leuke kussentjes van te kunnen maken. En hij liep zo dolgelukkig met dat uiltje waar ik dit idee van heb gepikt rond te banjeren dat ik heb besloten dat Sinterklaas hem dit op 5 december kado gaat doen. Maar dan in affe staat. Echt waar. Mijn zoon kan nog niet naaien, dus ik kan dit niet halfaf afleveren. Er hoeven alleen nog maar pootjes, oortjes en een achterkantje op. Dat is te overzien!

Project lace

Hummm...ja....weer een nieuw project. Hij bestaat alleen nog in mijn hoofd, hoewel de wol inmiddels wel in huis is. Mooi he!

Ik heb hem ook wel een beetje gekozen om de naam (gebrande amandelen), het klonk zo lekker. Maar de kleuren zijn ook wel erg mooi vond ik. Ik heb de wol (Schoppel) besteld bij Wolhalla. En drie bollen, want ik ga dat ajourbreien (want zo heette dat vroeger, ik weet niet hoe het nu heet. Ik bedoel, het heet 'lace' of 'kantbreien' en die laatste is nog wel een woord, maar hoe vervoeg je 'lace'? 'Ik ga lekker lacen'?) natuurlijk verschrikkelijk leuk vinden en me een slag in de rondte ajouren/lacen/kantbreien. Maar misschien ook niet en zit ik eeuwig met 2 (want 1 project ajouren/lacen/kantbreien moet ik in ieder geval doen, al is het maar om er achter te komen of ik dit leuk vind) prachtige bollen wol opgescheept. En die bollen die blijven wachten, want ik kan ze ook niet zomaar wegdoen, want ik heb ze ook gekocht. Dan had ik ze maar niet moeten kopen! Goed...zo gaat dat in mijn hoofd. Maar eerst...project Man en project BuuV afkrijgen waar ik jullie niet van op de hoogte kan houden want dan zien ze het. En dat is niet de bedoeling. Voorlopig nog niet in ieder geval. O, en de broek voor de pop van mijn zoon. En de deken voor de pop en een trui van wilde zijde voor mezelf en volgens mij lag er nog wel iets op stapel. Oja, een vest dat ik al 3 jaar aan het afmaken ben. En nog wat naaiwerk...

Tintel

Dit is wat er kan gebeuren wanneer je je dochter vraagt om de uit de tuin geplukte bloemen in het vaasje op tafel te zetten:

Doet denken aan vroeger...

Ken je deze ook nog?

Het doet me denken aan mijn oma. Mijn oma leeft nog, maar ze is wel een beetje dement, dus dit krijg ik niet meer van haar. Maar vroeger wel met enige regelmaat. Toen mijn zus en ik klein waren, hebben we ooit een keer een schaatstocht gedaan op de plassen in het dorp waar mijn oma woont. Mijn opa leefde toen ook nog. Iedereen was in de veronderstelling dat we alleen op de plas zouden blijven, maar mijn zus had het plan gevat om zo'n leuke gekleurde route te schaatsen. En om dan halverwege zo'n kleur over te gaan op een andere kleur, en weer een andere kleur. Met als gevolg dat we verschrikkelijk lang wegbleven, we niet meer wisten waar we waren en mijn opa de politie had ingeschakeld die ons uitgebreid op de plassen is gaan zoeken. Uiteindelijk hebben we zelf de weg naar het huis van mijn opa en oma teruggevonden en hebben we samen in een gootsteen gevuld met warm water gezeten om onze voeten weer te verwarmen. En daarna een warme beker met anijsmelk. Heel troostend.

En vandaag voelde ik me alsof ik een beetje ziek aan het worden was, dus dan werkt zo'n warme beker met anijsmelk ook heel troostend omdat het me doet denken aan de zorg en aandacht die ik toen van mijn oma kreeg. Dit keer in een zelfgeknutselde beker van mijn dochter. Heel gezellig.

Tintel

En nog een reden van mijn afwezigheid. Een paar dagen vakantie op Terschelling! Een mooie dochter op een mooi strand. Veel dank verschuldigd aan Jenne, de maakster van deze prachtige foto!

Nog een pop af!

Een kleine radiostilte, maar niet geheel zonder reden: ik zat ver weg beneden op de bank in mijn breicocon. Er zijn weer verschillende projecten op stapel, waaronder een verjaarskadootje voor manlief die ik voor eind november af moet zien te krijgen. Daar gaat al mijn vrije tijd zo'n beetje in zitten. En eigenlijk heb ik vandaag bedacht dat ik door die tijdsdruk er ook niet zo heel veel plezier aan beleef, want nu zit ik iets te doen wat moet. Maar...het wordt wel een mooi verjaarskado, dus eigenlijk is het slim om alleen daar naar te kijken. Al die onaffe dingen, daar beleef ik ook geen plezier aan. En om nu met lege handen te staan straks, of eigenlijk een halfafproject met de mededeling dat'ie zelf maar even moet leren breien want 'sorry, ik had geen zin meer', is ook weer zo wat...

Maar...er is wel weer iets afgekomen en dat is goed. Onze lieve zoon is inmiddels trots bezitter van ook een Carlos en Arnepop, hoera! Hij wandelt regelmatig met zijn pop door huis, pop aan zijn oor en al 'lolo (hallohallo) roepend, alsof het een telefoon is. Hij is er gelukkig mee en dat doet mij deugd, want dat is voor mij weer een extra excuus om nog meer kleine poppenkleertjes te breien. De pop heet tot nu toe Immepop, maar dat is een beetje een flauwe naam, want alle knuffels van onze lieve zoon worden omgedoopt tot Imme-vul maar in-. Zo hebben we Immebeer, Immehaas en nu dus ook Immepop. Het wordt hoog tijd voor een iets creatievere naam. Dochter, doe je best! (aangezien zij de aanstichter is van alle Immes).